در این روزهای اندوهبار، در این دوران انتظارهای کشنده ی تاریخی، در این زمانه ی دلنگرانی های مدام، سرکش و از پا در آورنده؛ نام دکتر علی رضاخانی، استاد دانشکده دامپزشکی پهلوی/شیراز، آنهم با خبر ناگوار رفتنش؛ نه تنها دلم را به چنگی عمیق فرو نشاند، و مرا غمگسار و دلگیر کرد؛ بلکه یادی را هم در ذهنم بیدار نمود، که با آن، شرافت دانشگاهی، دلبستگی علمی، و اصالت معلمی یک جا و همه جانبه، بر جان و‌تنم جاری شد.

من خدایی کردن را بلد نبودم.

آرش در خیابان

بهرام من!

ترانه ی شهرزاد

ناصر تقوایی

استورم